Paw się dął, szklniące pióra gdy wspaniale toczył.
Orzeł górnie bujając, gdy go w locie zoczył,
Rozśmiał się i przeleciał. Wrzasnął paw — w śmiech ptacy.
"Nie znają się — powtarzał — na rzeczach prostacy".
"Znają się — rzekł mu orzeł — wdzięk cenić umieją,